ΤΙ ΝΑ ΠΡΟΣΕΧΕΤΕ, ΤΙ Ν’ ΑΠΟΦΕΥΓΕΤΕ

 

Σ’ ένα μυθιστόρημα, το κείμενο πρέπει να ρέει και οι λέξεις να χρησιμοποιούνται σαν χρυσός που δεν πρέπει να σπαταλιέται. Γι’ αυτό, οι λέξεις που επιλέγουμε πρέπει να εκφράζουν επακριβώς αυτό που θέλουμε να πούμε, με απλότητα και καθαρότητα. Αποφύγετε τις δύσκολες, πομπώδεις λέξεις.

Σφιχτό γράψιμο

Αντιμετωπίστε τις λέξεις σαν να τις πληρώνετε. Χρησιμοποιείστε δυνατά ουσιαστικά και ρήματα και ξεφορτωθείτε λέξεις περιττές, όπως επίθετα, επιρρήματα, προσδιοριστικά. Ένα προσδιοριστικό είναι απαραίτητο μόνο όταν είναι διαφορετικό από τη γενική παραδοχή.

Αποφεύγετε τις επιρρηματικές φράσεις (ενώ, καθώς, κ.λπ)

ΠΩΣ ΞΕΚΙΝΑΜΕ ΕΝΑ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ

ΠΡΟΕΡΓΑΣΙΑ

 

Η προεργασία ενός μυθιστορήματος είναι ίσως η πιο ευχάριστη φάση ολόκληρου του έργου. Αρχικά, θα πρέπει να έχουμε κάποια ιδέα, έστω κι αν είναι απλά ένας τίτλος. Σε μια μικρή παράγραφο πέντε γραμμών συνοψίζουμε την πλοκή του μυθιστορήματος.

 

Σαν άσκηση, μπορούμε να συνοψίσουμε κάποιο γνωστό μυθιστόρημα που έχουμε διαβάσει. Φανταστείτε τον εαυτό σας να κάθεται σε κάποιο μπαράκι με φίλο και να σας ρωτάει ποια είναι η υπόθεση του μυθιστορήματος που διαβάζετε. Θα πρέπει να του πείτε με πολύ λίγα λόγια περί τίνος πρόκειται.

 

Στη συνέχεια της άσκησης, καταγράφουμε τους κυριότερους χαρακτήρες του βιβλίου που έχουμε διαβάσει και τους περιγράφουμε. Τι είδους άνθρωποι είναι, τι παραξενιές, ευαισθησίες, προτιμήσεις, ιδέες, έχουν; Πότε παρουσιάζονται στο βιβλίο, ποιο κεφάλαιο, ποια σελίδα; Αναφέρονται καθόλου πριν παρουσιαστούν; Αυτό θα μας βοηθήσει να δούμε τις μεταβάσεις από σκηνή σε σκηνή (transitions).

ΣΚΙΑΓΡΑΦΙΣΗ ΧΑΡΑΚΤΗΡΩΝ

Το μυθιστόρημα είναι κάτι που γεννιέται και διαμορφώνεται μέσα μας σιγά-σιγά. Είναι ένα είδος κύησης. Το έναυσμα μπορεί να είναι κάτι που διαβάσαμε, κάτι που ζήσαμε ή είδαμε, κάτι που ακούσαμε, μία φράση, ένας τίτλος, ακόμα και μία λέξη. Όσο μεγαλώνει αρχίζει να παίρνει πιο συγκεκριμένη μορφή. Ένα γεγονός εδώ, ένας χαρακτήρας εκεί, μια σκηνή παρακάτω. Ακόμα δεν γράφουμε. Το μυθιστόρημα βρίσκεται, θα λέγαμε, στο στάδιο του ονείρου. Όταν η περίοδος αυτή του ονείρου, ή της κύησης τελειώσει, το ξέρουμε. Τώρα είμαστε έτοιμοι να καθίσουμε και να καταγράψουμε κάποια πράγματα και κυρίως, να σκιαγραφήσουμε τους κυριότερους χαρακτήρες μας.

Σκιαγραφούμε τον καθένα από τους χαρακτήρες μας απαντώντας σε ερωτήσεις όπως:

Πώς τον λένε; Πόσο χρονών είναι; Πότε και πού γεννήθηκε; Πού ζει; Είναι παντρεμένος; Έχει παιδιά; Έχει δουλειά? Αν ναι, τι δουλειά; Ποια είναι τα χόμπι του; Ποια είναι η φιλοδοξία του; Ποιο είναι το καλύτερο χαρακτηριστικό του χαρακτήρα του; Ποιο είναι το χειρότερο; Τι του αρέσει περισσότερο; Τι αντιπαθεί περισσότερο; Πώς μιλάει; Πώς κινείται; Ποιος είναι ο μεγαλύτερος φόβος του; Τι μετανιώνει? Τι του αρέσει να πίνει; Που του αρέσει να πηγαίνει για διακοπές; Τι θα έκανε αν κέρδιζε ένα μεγάλο ποσό στο λόττο; Ποια μία λέξη συνοψίζει τον χαρακτήρα του; Πώς είναι η εμφάνισή του? Κ.λπ.

ΑΠΟΨΗ ΣΤΟ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ

(POINT OF VIEW - POV)

Κάθε ιστορία έχει τον αφηγητή της.  Ποιανού την άποψη θα επιλέξουμε για να πει την ιστορία θα καθορίσει τον τρόπο που η ιστορία θα ειπωθεί και θα επηρεάσει βαθιά την ίδια την φύση της ιστορίας.

Ο αφηγητής ή αφηγήτρια δεν είναι πάντα ο πρωταγωνιστής μας. Μπορεί να επιλέξουμε να πει κάποιος άλλος την ιστορία του ήρωα ή της ηρωίδας μας. Ας πούμε, για παράδειγμα, ότι θέλω να γράψω την ιστορία ενός ορφανού αγοριού που το σκάει από το ορφανοτροφείο και κάποια μέρα γίνεται πρόεδρος κάποιας εταιρείας αλλά βρίσκει και τον πραγματικό του πατέρα. Μπορεί να επιλέξω να πω την ιστορία από την άποψη του παιδιού ή από την άποψη του πατέρα, ή ακόμα από την άποψη κάποιου τρίτου που έχει παρακολουθήσει το παιδί από κοντά όλη του την ζωή. Ανάλογα με την άποψη που θα επιλέξω, θα έχω και μια εντελώς διαφορετική ιστορία. Εξαρτάται που θέλω να δώσω την έμφαση και τι είδους ιστορία θέλω πραγματικά να πω. Μπορώ, βέβαια, να χρησιμοποιήσω περισσότερες από μία απόψεις, αλλά αυτές θα πρέπει κάπου να συγκλίνουν. Θα μιλήσουμε όμως γι’ αυτό σε κάποιο άλλο άρθρο.